“Words of encouragement from Cardinal Charles Bo”.

မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး တည်ဆောက်ခြင်း

အဓိကဆောင်ပုဒ် — “အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။”

ခေါင်းဆောင်များ၊ သက်ဆိုင်သူအားလုံးနှင့် မြန်မာပြည်သူများအား အားပေးတိုက်တွန်းသည့်၊ ရင်ကြားစေ့ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဦးတည်သော မိန့်ခွန်း။

နိုင်ငံတော်၏ ဂုဏ်သရေရှိ ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၊ သက်ဆိုင်သူအဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များ၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် ချစ်ခင်လေးစားအပ်သော မြန်မာပြည်သူပြည်သားအပေါင်းတို့ခင်ဗျား။

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။

ယနေ့ ဤနေရာသို့ ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာရာတွင် ကျွန်ုပ်၏ရင်ထဲ၌ ခံစားချက်ကြီးနှစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပါသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ခံစားခဲ့ရသော မိမိတို့နိုင်ငံအတွက် နာကျင်ဝမ်းနည်းမှု ဖြစ်ပါသည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး၊ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးတို့မှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့၏နိုင်ငံ ပြန်လည်ရှင်သန်ထမြောက်လာနိုင်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပါသည်။

ယနေ့ ကျွန်ုပ်သည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အပြစ်တင်ရန်၊ အတိတ်ကဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ရန်၊ သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့အကြားရှိ ကွဲပြားမှုများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေရန် ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်ပါ။

ကျွန်ုပ်သည် မျှော်လင့်ချက်၏ သတင်းစကားတစ်ခု၊ ရဲစွမ်းသတ္တိ၏ သတင်းစကားတစ်ခုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏နိုင်ငံအနာဂတ်အတွက် တာဝန်ယူမှုရှိကြရန် တိုက်တွန်းသည့် သတင်းစကားတစ်ခုကို ရင်ထဲမှလာသော စေတနာဖြင့် ပြောကြားရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ချစ်မြတ်နိုးအပ်သော မြန်မာနိုင်ငံသည် ယဉ်ကျေးမှုကြွယ်ဝသော၊ မြင့်မြတ်သည့် ရိုးရာဓလေ့များရှိသော၊ ဘာသာတရားကို လေးနက်စွာ ယုံကြည်ကိုင်းရှိုင်းသော၊ ရက်ရောကြင်နာတတ်သည့် ပြည်သူများ နေထိုင်ရာ နိုင်ငံဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများ၊ ဘာသာတရားအသီးသီးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအမျိုးမျိုးသည် နိုင်ငံတော်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ မဟုတ်ကြပါ။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အဖိုးတန်ရတနာများ ဖြစ်ကြပါသည်။ မတူကွဲပြားမှုများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အင်အားဖြစ်သင့်ပါသည်။ ကွဲပြားသွားစေသော အကြောင်းရင်း မဖြစ်သင့်ပါ။

သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ပြည်သူများသည် ပဋိပက္ခများ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ နေရပ်စွန့်ခွာရမှုများ၊ လုံခြုံမှုကင်းမဲ့ခြင်းများနှင့် ချစ်ခင်ရသူများကို ဆုံးရှုံးရခြင်းများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခံစားခဲ့ကြရပါသည်။

မိမိတို့၏သားသမီးများကို ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ ကျောင်းသို့ ပို့နိုင်မည့်နေ့၊ လယ်သမားများက ငြိမ်းချမ်းစွာ လယ်ယာလုပ်ကိုင်နိုင်မည့်နေ့၊ လူငယ်များက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် မိမိတို့၏အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်နိုင်မည့်နေ့၊ မိသားစုများက ညအချိန်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိဘဲ အိပ်စက်နိုင်မည့်နေ့ကို ကျွန်ုပ်တို့ပြည်သူများ အလွန်တောင့်တနေကြပါသည်။

ပြည်သူများသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို လုံလောက်စွာ ခံစားခဲ့ကြရပါပြီ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးသူငယ်များသည် အနာဂတ်ကောင်းတစ်ခုနှင့် ထိုက်တန်ကြပါသည်။ လူငယ်များသည် အခွင့်အလမ်းများနှင့် ထိုက်တန်ကြပါသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ နေထိုင်ခွင့်နှင့် ထိုက်တန်ကြပါသည်။ နိုင်ငံသားတိုင်းသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခွင့်နှင့် ထိုက်တန်ကြပါသည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ရင်ထဲတွင် အခိုင်အမာယုံကြည်ထားသော အချက်တစ်ခုကို ပြောကြားလိုပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံအတွက် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

၁။ မေတ္တာရပ်ခံခြင်း — တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးတံခါးကို ဆက်လက်ဖွင့်ထားပေးပါ

ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံ၏ သမိုင်းတွင် အရေးကြီးသော ဤအချိန်အခါ၌ သမ္မတကြီးအား ရိုးသားလေးနက်စွာ မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။

သက်ဆိုင်သူအားလုံးကို တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးစားပွဲဝိုင်းသို့ ဆက်လက်ဖိတ်ခေါ်ပေးပါ။ တံခါးကို ဖွင့်ထားပေးပါ။ အခက်အခဲများ၊ စိတ်ပျက်စရာများနှင့် ယာယီအဆင်မပြေမှုများကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးလမ်းကြောင်းကို ပိတ်မထားပါနှင့်။

သမိုင်းက ကျွန်ုပ်တို့အား သင်ကြားပေးသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို တစ်ကြိမ်တည်းသော အစည်းအဝေးတစ်ခုဖြင့် ရရှိရန် မလွယ်ကူကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် စိတ်ရှည်မှု၊ ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့ လိုအပ်ပါသည်။

သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရှိလာပါလိမ့်မည်။ အပြန်အလှန်ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခြင်းများလည်း ရှိနေဦးမည် ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တိုးတက်မှုမရှိသကဲ့သို့ ခံစားရမည့်အချိန်များလည်း ရှိပါလိမ့်မည်။ အချို့က ဖိတ်ခေါ်မှုများကို လက်မခံနိုင်ကြသေးပါ။ အချို့ကလည်း ဖိတ်ခေါ်သူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် မေးခွန်းထုတ်ကြပါလိမ့်မည်။

သို့သော် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားစေရပါ။

တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် စစ်မှန်သောဖိတ်ခေါ်မှုတစ်ခုသည် အမူအရာသက်သက် မဖြစ်သင့်ပါ။ သက်ဆိုင်သူအားလုံး အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ပါဝင်နိုင်ရန်၊ မိမိတို့၏အမြင်များကို ရိုးသားစွာ ပြောဆိုနိုင်ရန်၊ အခြားသူများ၏စကားကို လေးစားစွာ နားထောင်နိုင်ရန်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ အဖြေရှာနိုင်ရန် အခြေအနေများကို ဖန်တီးပေးရပါမည်။

နိုင်ငံတော်ခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများ၊ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းများ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများ၊ အရပ်ဘက်လူမှုအဖွဲ့အစည်းများ၊ ဘာသာရေးအသိုင်းအဝိုင်းများနှင့် ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ပါဝင်ရန်လိုအပ်သည့် အခြားအဖွဲ့အစည်းများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များအပါအဝင် သက်ဆိုင်သူအားလုံးကို ဆွေးနွေးရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပါဝင်နိုင်ရန် ဆက်လက်ဖိတ်ခေါ်ပေးပါရန် ကျွန်ုပ် လေးစားစွာ တိုက်တွန်းလိုပါသည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်သည် အားလုံးပါဝင်နိုင်သော လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်ရပါမည်။ လူမျိုးစုအသီးသီးနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအသီးသီးတို့သည် မိမိတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာ၊ လုံခြုံရေး၊ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာနှင့် တရားဝင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားထောင်ပေးမည်ဟု ယုံကြည်နိုင်ရပါမည်။

တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခြင်းဆိုသည်မှာ လူတိုင်း ချက်ချင်းသဘောတူညီရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရှိနေသော်လည်း အချင်းချင်း ဆက်လက်ဖျက်ဆီးနေမည့်အစား ဆက်လက်ပြောဆိုဆွေးနွေးရန် သဘောတူခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။

ဆွေးနွေးခြင်းသည် အတိတ်ကို မေ့ပစ်ရန်လည်း မဟုတ်ပါ။ အတိတ်က အတွေ့အကြုံများကို ရိုးသားစွာ ရင်ဆိုင်ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် အတိတ်က ကျွန်ုပ်တို့၏အနာဂတ်ကို ထာဝရချုပ်နှောင်မထားနိုင်စေရန် ဖြစ်ပါသည်။

တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခြင်းသည် အားနည်းခြင်း၏ လက္ခဏာမဟုတ်ပါ။

နားထောင်ရဲခြင်း၊ မိမိ၏အမြင်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရဲခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းသောအဖြေကို ရှာဖွေရဲခြင်းတို့သည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၌ ရှိသင့်သော အကြီးမားဆုံးသော အင်အားများအနက် ပါဝင်ပါသည်။

နောင်လာမည့်သမိုင်းက ယနေ့ခေတ်ခေါင်းဆောင်များ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကိုသာ မှတ်တမ်းတင်မည် မဟုတ်ပါ။ နောက်ထပ်ဆင်းရဲဒုက္ခများကို တားဆီးရန်နှင့် အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးလမ်းကို ဖွင့်ပေးရန် မည်သို့ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်ကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ပါလိမ့်မည်။

တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုကို စတင်ရန်ရှိသော ရဲစွမ်းသတ္တိသည် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်ရှိသော ရဲစွမ်းသတ္တိအဖြစ် ပြောင်းလဲပါစေ။ ဖိတ်ခေါ်မှုတိုင်းသည် အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါစေ။ အခက်အခဲများရှိသော်လည်း အစည်းအဝေးတိုင်းသည် ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် တစ်လှမ်းပိုမိုနီးကပ်လာစေပါစေ။

၂။ သက်ဆိုင်သူအားလုံးအား မေတ္တာရပ်ခံခြင်း — စစ်မြေပြင်ထက် ဆွေးနွေးရေးစားပွဲကို ရွေးချယ်ကြပါစို့

ချစ်ခင်လေးစားအပ်သော ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ အနာဂတ်အတွက် တာဝန်ရှိကြသူအားလုံးခင်ဗျား။

ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏မေတ္တာရပ်ခံချက်သည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတည်းကို ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပဋိပက္ခတွင် ပါဝင်နေကြသူများနှင့် ထိုပဋိပက္ခကို အဆုံးသတ်ရန် ကူညီပေးနိုင်သော အင်အားရှိသူအားလုံးကို ရည်ရွယ်ပါသည်။

နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်များ၊ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များ၊ တိုင်းရင်းသားအဖွဲ့အစည်းများ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများ၊ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် အခြားသက်ဆိုင်သူအားလုံးကို ကျွန်ုပ် လေးစားစွာ မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။

စစ်မြေပြင်ထက် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးစားပွဲကို ရွေးချယ်ကြပါ။ ဖျက်ဆီးခြင်းထက် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးခြင်းကို ရွေးချယ်ကြပါ။ လက်တုံ့ပြန်ခြင်းထက် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက် ခက်ခဲသော်လည်း လိုအပ်သော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို ရွေးချယ်ကြပါ။

အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးတွင် မတူညီသော သမိုင်းကြောင်းများ၊ မျှော်မှန်းချက်များ၊ နစ်နာမှုများနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေကြသည်ကို ကျွန်ုပ် နားလည်ပါသည်။

လူများစွာက မိမိတို့၏ဆင်းရဲဒုက္ခများကို လုံလောက်စွာ အသိအမှတ်ပြုမခံရဟု ခံစားကြရပါသည်။ မိမိတို့၏စိုးရိမ်မှုများကိုလည်း လုံလောက်စွာ နားထောင်ပေးခြင်း မခံရဟု ယုံကြည်ကြသူများ ရှိပါသည်။ ထိုအခြေအနေများကို လျစ်လျူရှုထား၍ မရပါ။

ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးကို တည်ဆောက်လိုပါက သဘောထားကွဲလွဲမှုများ မရှိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်၍ မရပါ။ ထိုကွဲပြားမှုများကို ရိုးသားမှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် အပြန်အလှန်လေးစားမှုတို့ဖြင့် ဖြေရှင်းရပါမည်။

သို့သော် အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး မိမိကိုယ်ကို မေးကြည့်ကြပါစို့။

ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ၊ ဆုံးရှုံးမှုများစွာနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု၊ မသေချာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နှစ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့၏သားသမီးများအား မည်သည့်မြန်မာနိုင်ငံကို အမွေအဖြစ် ပေးခဲ့လိုကြပါသနည်း။

ကျွန်ုပ်တို့၏ဒေါသ၊ လက်နက်များနှင့် ကွဲပြားမှုများကို သူတို့အား အမွေပေးလိုပါသလား။ သို့မဟုတ် ခွင့်လွှတ်နိုင်သော ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အတူတကွ နေထိုင်နိုင်သော ဉာဏ်ပညာတို့ကို အမွေပေးလိုပါသလား။

ကျွန်ုပ်တို့ ဖြေရှင်းရန် မကြိုးစားခဲ့သော ပဋိပက္ခကို ကျွန်ုပ်တို့၏ကလေးများအား အမွေအဖြစ် မပေးခဲ့ကြပါစို့နှင့်။

အဖွဲ့အစည်းတိုင်းအား ကျွန်ုပ်၏ရင်ထဲမှ မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။

ဖျက်ဆီးခြင်း၏ လက်နက်များကို အသုံးပြုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကြပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာများ ဖြစ်လာကြပါ။

ချထားလိုက်သော လက်နက်တိုင်းသည် မျှော်လင့်ချက်၏ သင်္ကေတဖြစ်ပါစေ။ ခြိမ်းခြောက်မှုအစား ဆွေးနွေးမှုကို ရွေးချယ်လိုက်သော အကြိမ်တိုင်းသည် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးဆီသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဖြစ်ပါစေ။ အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုံလူသားဆန်မှုအတွက် အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပါစေ။

ကျောင်းများ၊ ဆေးရုံများ၊ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာနေရာများ၊ နေအိမ်များ၊ ကျေးရွာများနှင့် အပြစ်မဲ့ပြည်သူတို့၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်များကို ကာကွယ်ကြပါစို့။

လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ အကူအညီများကို လိုအပ်နေသူများထံ ရောက်ရှိစေကြပါစို့။ နေရပ်စွန့်ခွာနေရသော မိသားစုများအား လိုအပ်သော အထောက်အပံ့နှင့် လုံခြုံမှုများ ရရှိစေကြပါစို့။ ပဋိပက္ခ၏အကျိုးဆက်များမှ ကလေးသူငယ်များကို ကာကွယ်ကြပါစို့။

နိုင်ငံရေးအမြင်များ မည်မျှကွဲပြားနေပါစေ လူသားတိုင်း၏အသက်သည် တန်ဖိုးရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်တော့မျှ မမေ့ကြပါစို့နှင့်။

အခြားလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုအပေါ် အမြဲတမ်းကြောက်ရွံ့နေရသည့် အခြေအနေတွင် မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမျှ လုံခြုံသောအနာဂတ်ကို တည်ဆောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ မိမိတို့၏အိမ်နီးချင်းများ ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသရွေ့ မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမျှ ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခု၏ လုံခြုံရေးနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို အခြားလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခု၏ အရှက်ရစေမှု သို့မဟုတ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုအပေါ် အခြေခံ၍ တည်ဆောက်၍ မရပါ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ တကယ့်အောင်ပွဲသည် အချင်းချင်း အနိုင်ယူခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ပြည်သူများ အချင်းချင်း ကြောက်ရွံ့စရာမလိုတော့သည့်နေ့သည်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏ တကယ့်အောင်ပွဲ ဖြစ်ပါသည်။

၃။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် လက်နက်ချခြင်း မဟုတ်ပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ရဲစွမ်းသတ္တိ ဖြစ်ပါသည်

ညီအစ်ကိုမောင်နှမများခင်ဗျား။

အချို့က မေးကောင်းမေးကြပါလိမ့်မည်။

ဤမျှလောက် အပြန်အလှန်ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေချိန်တွင် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှု ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ ဒဏ်ရာများ မပျောက်ကင်းသေးသည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်သင့်မြတ်မှု ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ လူများစွာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည့်အခါ ငြိမ်းချမ်းရေး ရနိုင်ပါဦးမည်လား။

ဤမေးခွန်းများသည် ရိုးသားသောမေးခွန်းများ ဖြစ်ကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရိုးသားသောအဖြေများနှင့် ထိုက်တန်ကြပါသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးသည် လွယ်ကူသောအရာ မဟုတ်ပါ။ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပါ။ ယုံကြည်မှုကို အမိန့်ပေး၍ တည်ဆောက်၍မရပါ။ တစ်သမတ်တည်းရှိသော လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့်သာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရပါမည်။

သို့သော် ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် လက်နက်ချခြင်းတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ ခွဲခြားသိမြင်ရပါမည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုသည်မှာ တရားမျှတမှုကို စွန့်လွှတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဒုက္ခခံစားခဲ့ရသူများ၏ အသံကို တိတ်ဆိတ်စေခြင်း မဟုတ်ပါ။ နစ်နာမှုများကို လျစ်လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။

စစ်မှန်သောငြိမ်းချမ်းရေးသည် လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လေးစားခြင်း၊ အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို ကာကွယ်ခြင်း၊ တာဝန်ယူမှုရှိခြင်း၊ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ခြင်းနှင့် သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို အကြမ်းဖက်မှုမပါဘဲ ဖြေရှင်းရန် ရိုးသားစွာ ကတိပြုခြင်းတို့ကို လိုအပ်ပါသည်။

ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးဆိုသည်မှာ အတိတ်ကို မေ့ပစ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ အမုန်းတရားကို အနာဂတ်အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူအဖြစ် ခွင့်မပြုဘဲ အတိတ်ကို ရင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဒဏ်ရာများသည် အရေးမကြီးခဲ့ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုဒဏ်ရာများမှတစ်ဆင့် ဆင်းရဲဒုက္ခအသစ်များ အဆုံးမရှိ ဆက်လက်မဖြစ်ပေါ်စေရန် ငြင်းဆန်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးလမ်းကြောင်းသည် ခက်ခဲသော အလျှော့အတင်းများကို လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။ ခေါင်းဆောင်များသည် မိမိတို့၏ ရေရှည်စွဲကိုင်ထားသော ရပ်တည်ချက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားရန် လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။ အဖွဲ့အစည်းများသည် အခြားသူများ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို အသိအမှတ်ပြုရန် လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။ မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတည်းကမျှ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံး၏ အနာဂတ်ကို တစ်ဖက်သတ်ဆုံးဖြတ်၍ မရကြောင်းကိုလည်း လက်ခံကြရပါမည်။

ဤအရာများအတွက် ရဲစွမ်းသတ္တိ လိုအပ်ပါသည်။

လူတိုင်း မိမိနှင့်သဘောတူသည့်အခါ ပြောဆိုရန် လွယ်ကူပါသည်။ မိမိနှင့် အတွေ့အကြုံမတူသူတစ်ဦး၏ စကားကို နားထောင်ရန်မှာ ပိုမိုခက်ခဲပါသည်။

မိမိတို့၏လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ နစ်နာမှုများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုရန် လွယ်ကူပါသည်။ အခြားလူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ နာကျင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရန်မှာ ပိုမိုခက်ခဲသော်လည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါသည်။

အခြားသူများ ပြောင်းလဲရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် လွယ်ကူပါသည်။ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မည်သည့်အရာများကို ပြောင်းလဲလုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်းဟု ပြန်လည်ဆန်းစစ်ခြင်းသည် ပိုမိုကြီးမားသော ရဲစွမ်းသတ္တိကို လိုအပ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် သက်ဆိုင်သူအားလုံးကို ကျွန်ုပ် တိုက်တွန်းလိုပါသည်။ မိမိတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းဖြင့်သာ မိမိတို့၏အင်အားကို မတိုင်းတာကြပါနှင့်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို တားဆီးနိုင်စွမ်း၊ လူ့အသက်များကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းနှင့် တရားမျှတသော ရေရှည်ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းတို့ဖြင့်လည်း မိမိတို့၏အင်အားကို တိုင်းတာကြပါစို့။

အင်အားအကြီးဆုံးသော ခေါင်းဆောင်များသည် ပဋိပက္ခကို အဆုံးမရှိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားစေနိုင်သူများ မဟုတ်ပါ။ ပဋိပက္ခကို အဆုံးသတ်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသူများသာ ဖြစ်ကြပါသည်။

၄။ ဖျက်ဆီးခြင်း၏ လက်နက်များကို ချထားပြီး ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာများ ဖြစ်လာကြပါစို့

ချစ်ခင်လေးစားအပ်သော ပြည်သူများခင်ဗျား။

ကျွန်ုပ်တို့၏နိုင်ငံအတွက် ရိုးရှင်းသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော မျှော်မှန်းချက်တစ်ခုကို တင်ပြလိုပါသည်။

လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းတိုင်း၊ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတိုင်း၊ နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းတိုင်းနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတိုင်းက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မချမီ မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကို မေးမြန်းကြသည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ကြပါစို့။

“ဤလုပ်ရပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စေမည်လား၊ သို့မဟုတ် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေမည်လား။”

ခေါင်းဆောင်တိုင်းက မိမိတို့အဖွဲ့အစည်း၏ ချက်ချင်းရရှိမည့် အကျိုးစီးပွားကိုသာမက နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ ကလေးသူငယ်အားလုံး၏ အနာဂတ်ကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြသည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ကြပါစို့။

ယနေ့ ပဋိပက္ခအတွက် အသုံးပြုနေရသော အရင်းအမြစ်များကို ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းများ၊ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးနှင့် လူငယ်များ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးတို့အတွက် ပိုမိုအသုံးပြုနိုင်လာမည်ဆိုလျှင် မည်မျှကောင်းမည်နည်း။

ယနေ့ အပြန်အလှန်မယုံကြည်မှုကြောင့် ကုန်ဆုံးနေရသော စွမ်းအင်များကို ကျေးရွာများ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်၊ ကျောင်းများ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ရန်၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများကို ခိုင်မာစေရန်နှင့် မိသားစုများ ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ရန် အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုလျှင် မည်မျှကောင်းမည်နည်း။

ဤမျှော်မှန်းချက်သည် လက်တွေ့နှင့်ကင်းကွာသော အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် လက်တွေ့ကျသော ဆုံးဖြတ်ချက်များမှ စတင်ပါသည်။

• အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း။
• လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ အကူအညီများ ပေးပို့နိုင်ရန် ကူညီခြင်း။
• အပြစ်မဲ့ပြည်သူများ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေနိုင်သော လုပ်ရပ်များမှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်း။
• ပညာသင်ကြားရာနေရာများ၊ ကုသစောင့်ရှောက်ရာနေရာများနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ နှစ်သိမ့်မှုရရှိရာ နေရာများကို လေးစားကာကွယ်ခြင်း။
• ယုံကြည်မှု အကန့်အသတ်ရှိနေသော်လည်း ဆက်သွယ်ပြောဆိုခြင်း။
• တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ရန် ခက်ခဲသည့်အခါ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသူများ၏ အကူအညီကို လက်ခံခြင်း။
• အသက်များကို ကယ်တင်နိုင်မည့် ဒေသအလိုက် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးနှင့် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်များကို ရှာဖွေခြင်း။
• ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုမှ သဘောတူညီချက် မရရှိသော်လည်း ဆက်လက်ဆွေးနွေးခြင်း။

ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးကို မြို့တော်များနှင့် အစည်းအဝေးခန်းမများတွင်သာ တည်ဆောက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ကျေးရွာများ၊ ရပ်ကွက်များ၊ မိသားစုများ၊ ဘာသာရေးအသိုင်းအဝိုင်းများနှင့် သာမန်ပြည်သူများ၏ နှလုံးသားများမှ စတင်ပါသည်။

မုန်းတီးမှုကို သင်ကြားပေးရန် ငြင်းဆန်သော ဆရာတစ်ဦးသည် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

သနားကြင်နာမှုနှင့် အပြန်အလှန်လေးစားမှုကို အားပေးသော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

လက်တုံ့ပြန်မှုနှင့် သတင်းမှားများကို ငြင်းပယ်သော လူငယ်တစ်ဦးသည် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

အပြစ်မဲ့ပြည်သူများ၏ အသက်ကို ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်သော စစ်သားတစ်ဦး၊ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦး သို့မဟုတ် တပ်မှူးတစ်ဦးသည် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

သဘောထားကွဲလွဲသူများ၏ စကားကို နားထောင်ပေးသော နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

အခြားလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုကို လူသားမဆန်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ငြင်းဆန်သော နိုင်ငံသားတစ်ဦးသည် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

ထို့အပြင် စစ်မှန်သော တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးသော ခေါင်းဆောင်တိုင်းသည် အနာဂတ်မျိုးဆက်များအတွက် အကျိုးပြုသူ ဖြစ်လာပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဖျက်ဆီးခြင်း၏ ဘာသာစကားမှ တည်ဆောက်ခြင်း၏ ဘာသာစကားသို့၊ လက်တုံ့ပြန်ခြင်း၏ ယဉ်ကျေးမှုမှ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၏ ယဉ်ကျေးမှုသို့၊ နေရာတိုင်းတွင် ရန်သူကိုသာ မြင်တတ်သော အလေ့အထမှ အခြားသူများကို လူသားချင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုနိုင်သော စိတ်ထားသို့ ပြောင်းလဲကြပါစို့။

မြန်မာနိုင်ငံသည် ဖျက်ဆီးသူများထက် တည်ဆောက်သူများကို ပိုမိုလိုအပ်နေပါသည်။ တံတိုင်းတည်ဆောက်သူများထက် တံတားထိုးပေးသူများကို ပိုမိုလိုအပ်နေပါသည်။ ဒဏ်ရာများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသူများထက် ဒဏ်ရာများကို ကုစားပေးသူများကို ပိုမိုလိုအပ်နေပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏နိုင်ငံသည် ဖျက်ဆီးခြင်းကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အဖိုးအခ အလွန်ကြီးမားနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာများ ဖြစ်လာကြပါစို့။

၅။ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက် အမှန်တရား၊ တရားမျှတမှု၊ ကရုဏာနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ လိုအပ်ပါသည်

ညီအစ်ကိုမောင်နှမများခင်ဗျား။

ငြိမ်းချမ်းရေးကို စကားလုံးများဖြင့်သာ ရေရှည်တည်တံ့စေ၍ မရကြောင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ အသိအမှတ်ပြုရပါမည်။

ဆုံးရှုံးမှုများ၊ နေရပ်စွန့်ခွာရမှုများ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် မတရားမှုများကို ခံစားခဲ့ရသော ပြည်သူများသည် ကတိစကားများထက် ပိုမိုသောအရာများကို လိုအပ်ကြပါသည်။ သူတို့၏ဘဝများတွင် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲတိုးတက်မှုများကို မြင်တွေ့လိုကြပါသည်။

ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက် အမှန်တရား လိုအပ်ပါသည်။ ပြည်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နားထောင်ပေးရပါမည်။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအသီးသီး၏ အတွေ့အကြုံများကို လျစ်လျူရှုခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသိအမှတ်ပြုပေးရပါမည်။

ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက် တရားမျှတမှု လိုအပ်ပါသည်။ လူတိုင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အခွင့်အရေးများကို လေးစားရပါမည်။ အကာအကွယ်လိုအပ်သူများကို ကာကွယ်ရပါမည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားခဲ့ရသူများသည် နစ်နာမှုများကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန်နှင့် မိမိတို့၏ဘဝများကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ရန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အခွင့်အလမ်းများ ရရှိရပါမည်။

ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက် ကရုဏာလည်း လိုအပ်ပါသည်။ အမှားတစ်ခုစီကို အမှားတစ်ခုစီဖြင့်သာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နေပါက ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ သံသရာသည် ဘယ်တော့မျှ အဆုံးသတ်မည် မဟုတ်ပါ။ တာဝန်ယူမှုနှင့် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေရာတွင် လက်စားချေလိုသောစိတ်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အခြေခံမူအဖြစ် မဖြစ်စေရန် ဉာဏ်ပညာရှိရပါမည်။

ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက် ယုံကြည်မှုလည်း လိုအပ်ပါသည်။ စကားနှင့် လုပ်ရပ် ကိုက်ညီလာသောအခါ၊ ကတိများကို တည်ကြည်စွာ လိုက်နာသောအခါ၊ ဆွေးနွေးမှုများမှတစ်ဆင့် လက်တွေ့တိုးတက်မှုများ ရရှိလာသည်ကို ပြည်သူများ မြင်တွေ့လာသောအခါ ယုံကြည်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပါသည်။

ထို့ကြောင့် သက်ဆိုင်သူအားလုံးအား ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းစေတနာရှိကြောင်း ပြသနိုင်မည့် အပြန်အလှန်ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ရေး လုပ်ဆောင်ချက်များကို စဉ်းစားကြရန် ကျွန်ုပ် တိုက်တွန်းလိုပါသည်။

လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၊ အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို ကာကွယ်ခြင်း၊ သင့်လျော်သည့် အခြေအနေများတွင် လူသားချင်းစာနာမှုနှင့် သက်ဆိုင်သော အရေးကိစ္စများကို ဖြေရှင်းခြင်း၊ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများ တည်ထောင်ခြင်းတို့သည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုများအတွက် အခြေခံကောင်းများ ဖန်တီးပေးနိုင်ပါသည်။

တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးရန် ခက်ခဲနေပါက ယုံကြည်လေးစားခံရသော ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသူများ၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းခေါင်းဆောင်များသည် ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများကို ဖွင့်လှစ်ပေးနိုင်ပါသည်။

နိုင်ငံတစ်ဝန်း သဘောတူညီချက်ရရှိရန် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း ဒေသအဆင့်တွင် လက်တွေ့ကျသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများဖြင့် လူ့အသက်များကို ကယ်တင်နိုင်ပါသေးသည်။

ပြဿနာအားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်း ဖြေရှင်းမပေးနိုင်သေးသောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆီသို့ ဦးတည်သော ခြေလှမ်းငယ်တစ်လှမ်းကို မပယ်ချကြပါစို့နှင့်။

တံခါးအနည်းငယ် ဖွင့်ပေးခြင်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော တံခါးတစ်ချပ် ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။ အကန့်အသတ်ရှိသော သဘောတူညီချက်တစ်ခုသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သဘောတူညီမှုအတွက် ယုံကြည်မှုကို ဖန်တီးပေးနိုင်ပါသည်။ အောင်မြင်သော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတစ်ခုသည် အခြားအနာဂတ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြည်သူများအား ပြသပေးနိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို စိတ်ရှည်စွာ၊ အလေးအနက်ထား၍ တစ်သမတ်တည်း ဆက်လက်ကြိုးပမ်းကြပါစို့။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ရည်မှန်းချက်သည် တိုက်ခိုက်မှုများ ခေတ္တရပ်တန့်သွားခြင်းမျှသာ မဖြစ်သင့်ပါ။ မြန်မာပြည်သူအားလုံး ဂုဏ်သိက္ခာ၊ လုံခြုံမှု၊ လွတ်လပ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ဖြင့် နေထိုင်နိုင်သော တရားမျှတပြီး ရေရှည်တည်တံ့သည့် ငြိမ်းချမ်းရေး ဖြစ်ရပါမည်။

၆။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးသူငယ်များသည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို စောင့်မျှော်နေကြပါသည်

ဂုဏ်သရေရှိ ခေါင်းဆောင်ကြီးများနှင့် ချစ်ခင်လေးစားအပ်သော ညီအစ်ကိုမောင်နှမများခင်ဗျား။

ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးသူငယ်များနှင့် လူငယ်များအကြောင်းကို အထူးပြောကြားလိုပါသည်။

ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ ချမှတ်နေသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ၏ အကျိုးဆက်ကို အများဆုံးခံစားရမည့်သူများမှာ သူတို့ပင် ဖြစ်ကြပါသည်။ သို့သော် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် သြဇာသက်ရောက်နိုင်မှု အနည်းဆုံးသူများလည်း ဖြစ်ကြပါသည်။

ကလေးတိုင်းသည် အကြမ်းဖက်မှုကို အမြဲကြောက်ရွံ့နေရခြင်းမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာခွင့် ရှိပါသည်။ လူငယ်တိုင်းသည် ပညာသင်ကြားရန်၊ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရန်၊ မိမိတို့၏စွမ်းရည်များကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်၊ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်နှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကျိုးပြုရန် အခွင့်အလမ်း ရှိသင့်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏လူငယ်များသည် ဆရာ၊ ဆရာမများ၊ ဆရာဝန်များ၊ အင်ဂျင်နီယာများ၊ လယ်သမားများ၊ အနုပညာရှင်များ၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် တာဝန်သိနိုင်ငံသားများ ဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်နိုင်ကြရပါမည်။

သူတို့၏အနာဂတ်ကို နေရပ်စွန့်ခွာရမှု၊ မုန်းတီးမှုနှင့် ပဋိပက္ခအတွေ့အကြုံများဖြင့်သာ သတ်မှတ်မထားသင့်ပါ။

လူငယ်များသည် ပညာရေး၊ အခွင့်အလမ်းနှင့် လုံခြုံမှုတို့ ဆုံးရှုံးနေသရွေ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံသည် သာယာဝပြောသော အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ပဋိပက္ခများ ကြာရှည်လာသည့်နှစ်တိုင်းသည် နောင်လာမည့်မျိုးဆက်များအပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ထပ်မံတင်ပေးနေပါသည်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်း ပိတ်ထားရခြင်း၊ မိသားစုတစ်စု ကွဲကွာနေရခြင်းနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းတစ်ခု ပျက်စီးသွားခြင်းတိုင်းသည် နိုင်ငံပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို ပိုမိုခက်ခဲစေပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ကလေးသူငယ်များအား မျိုးချစ်စိတ်အကြောင်း မိန့်ခွန်းများ ပြောကြားပေးရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ပါ။ သူတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ရန်၊ သင်ယူနိုင်ရန်၊ အလုပ်လုပ်နိုင်ရန်နှင့် ကြီးပြင်းဖွံ့ဖြိုးနိုင်ရန် လိုအပ်သော အခြေအနေများကို ဖန်တီးပေးရပါမည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ကလေးများက ဤသို့ ပြောနိုင်ကြပါစေ။

“ကျွန်ုပ်တို့၏ လူကြီးများသည် နက်ရှိုင်းသော သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသော်လည်း မုန်းတီးမှုကို အရှုံးမပေးခဲ့ကြပါ။ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပါသည်။ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိခဲ့ကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ နေထိုင်နိုင်သော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ပေးအပ်ခဲ့ကြပါသည်။”

ဤသည်မှာ မည်မျှလှပသော အမွေအနှစ်ဖြစ်မည်နည်း။

ကျွန်ုပ်တို့၏တာဝန်ကို ဤအတိုင်းအတာဖြင့် တိုင်းတာကြပါစို့။ မိမိတို့၏သက်တမ်းအတွင်း မည်မျှအောင်မြင်ခဲ့သည်ကိုသာ မမေးဘဲ နောင်လာမည့်မျိုးဆက်များအတွက် မည်သည့်နိုင်ငံကို ပြင်ဆင်ပေးနေကြသနည်းဟုလည်း မေးကြပါစို့။

၇။ ဘာသာတရား၏ အခန်းကဏ္ဍ — နှလုံးသားများကို ကုစားပြီး တံတားများ တည်ဆောက်ခြင်း

ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤငြိမ်းချမ်းရေးခရီးစဉ်တွင် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်ယူမှုတို့၏ အရေးပါမှုကို အလေးအနက် ပြောကြားလိုပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အစဉ်အလာကြွယ်ဝသော နိုင်ငံဖြစ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အစဉ်အလာသည် ကရုဏာ၊ မေတ္တာတရားနှင့် မုန်းတီးမှုကို ကျော်လွှားခြင်းတို့ကို သွန်သင်ပေးပါသည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် အိမ်နီးချင်းကို ချစ်ရန်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဆုတောင်းရန်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး၏ ကိရိယာများ ဖြစ်လာရန် ဖိတ်ခေါ်ပါသည်။ အခြားဘာသာတရားများတွင်လည်း လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကရုဏာနှင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေးတို့အတွက် အဖိုးတန်သော သွန်သင်ချက်များ ရှိကြပါသည်။

ဘာသာရေးကွဲပြားမှုများကြောင့် လူ့အသက်များကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို မဆုံးရှုံးကြပါစို့နှင့်။

ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာနေရာများကို မုန်းတီးမှုများ ပျိုးထောင်ရာနေရာများအဖြစ် မဖြစ်စေရန် သတိပြုကြရပါမည်။

ဘုရားကျောင်းများ၊ ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းများ၊ ဗလီများ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းများနှင့် အခြားသော သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သည့် နေရာများသည် နှစ်သိမ့်မှု၊ ဉာဏ်ပညာ၊ အမှုတော်ဆောင်ရွက်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့၏ အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သင့်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့သည် မတူညီသောနည်းလမ်းများဖြင့် ဆုတောင်းကြပါသည်။ မတူညီသော ဘာသာရေးအစဉ်အလာများကို လိုက်နာကြပါသည်။ မတူညီသောနည်းလမ်းများဖြင့် မိမိတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြကြပါသည်။

သို့သော် လူသားတိုင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ပြည်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သက်သာစေရန် တာဝန်ရှိကြသည်မှာ တူညီပါသည်။

ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ အတူတကွ ပူးပေါင်း၍ နေရပ်စွန့်ခွာရသော မိသားစုများကို နှစ်သိမ့်အားပေးကြပါစို့။ အကူအညီလိုအပ်သော ကလေးသူငယ်များကို ကူညီကြပါစို့။ ပဋိပက္ခဒဏ်ခံစားရသူများကို ထောက်ပံ့ကြပါစို့။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများအကြား ဆွေးနွေးမှုကို အားပေးကြပါစို့။ ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ဘာသာစကားကို ပြန့်ပွားစေကြပါစို့။

မိမိတို့၏လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းသည် အခြားလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို မုန်းတီးရန် မလိုအပ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ပြည်သူများအား သွန်သင်ကြပါစို့။

ရဲစွမ်းသတ္တိဆိုသည်မှာ မုန်းတီးမှု မည်မျှနက်ရှိုင်းသည်ဖြင့် တိုင်းတာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကရုဏာမေတ္တာ မည်မျှခိုင်မာသည်ဖြင့် တိုင်းတာရကြောင်း လူငယ်များအား သွန်သင်ကြပါစို့။

ငြိမ်းချမ်းရေးသည် အစိုးရများနှင့် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများ၏ တာဝန်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ကြောင်း၊ လူတိုင်း မျှဝေယူရမည့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်တစ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း သွန်သင်ကြပါစို့။

ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းအစဉ်အလာတွင် ယေရှုခရစ်တော်က မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၌ ဤသို့ မိန့်ကြားထားပါသည်။

“ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖော်ဆောင်သူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရကြလိမ့်မည်။” (မဿဲ ၅:၉)

ဤစကားတော်သည် လှပသော ဘာသာရေးဆိုရိုးစကားတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အသိစိတ်ကို စိန်ခေါ်နေသော တာဝန်တစ်ရပ်လည်း ဖြစ်ပါသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်သူ ဖြစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကွဲပြားမှုများကို ကုစားရန် တာဝန်ယူခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အခြားသူများ ဒေါသထွက်နေချိန်တွင် နားထောင်ပေးခြင်း၊ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါက ပြောဆိုရဲခြင်းနှင့် အခြားသူများက နံရံများတည်ဆောက်နေချိန်တွင် တံတားများ တည်ဆောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘာသာရေးအသိုင်းအဝိုင်းအားလုံးသည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို သင်ယူလေ့ကျင့်ရာ ကျောင်းများ ဖြစ်လာကြပါစေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာအစဉ်အလာများမှတစ်ဆင့် ခွင့်လွှတ်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ ဆွေးနွေးရန် ဉာဏ်ပညာနှင့် လူ့အသက်ကို ကာကွယ်ရန် ခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်တို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကြပါစေ။

၈။ နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းအား မေတ္တာရပ်ခံခြင်း — မြန်မာနိုင်ငံ ငြိမ်းချမ်းရေးလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေနိုင်ရန် ကူညီပေးကြပါ

ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်ဆွေများဖြစ်ကြသော နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်း၊ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများ၊ ဒေသဆိုင်ရာအဖွဲ့အစည်းများနှင့် မြန်မာနိုင်ငံအပေါ် စေတနာထားသူအားလုံးကိုလည်း မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။

ကျေးဇူးပြု၍ မြန်မာပြည်သူများကို မမေ့ကြပါနှင့်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ပြည်သူများသည် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ အကူအညီများ၊ ပညာရေးအခွင့်အလမ်းများ၊ ဆေးဝါးနှင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုများ၊ မိမိတို့၏ဘဝများ ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ရန် လက်တွေ့ကျသော အကူအညီများကို လိုအပ်နေကြပါသည်။

ထို့အပြင် ငြိမ်းချမ်းသော နိုင်ငံရေးဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ရရှိနိုင်ရန် ရေရှည်တည်တံ့သော အားပေးကူညီမှုကိုလည်း လိုအပ်နေကြပါသည်။

နိုင်ငံတကာမိတ်ဆွေများအား စစ်မှန်သော တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုကို အားပေးရန်၊ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ အကူအညီများ ပေးပို့နိုင်ရေးကို ပံ့ပိုးရန်၊ အပြစ်မဲ့ပြည်သူများအား ကာကွယ်ရေးကို အားပေးရန်နှင့် သက်ဆိုင်သူအားလုံး ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးကာ ရေရှည်တည်တံ့သော သဘောတူညီမှုတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်မည့် အခြေအနေများ ဖန်တီးပေးရန် မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။

နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းသည် အားလုံးပါဝင်နိုင်သော လုပ်ငန်းစဉ်များကို ပံ့ပိုးပေးခြင်း၊ အပြန်အလှန်ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများကို အားပေးခြင်းနှင့် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရေး ကူညီခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် အပြုသဘောဆောင်သော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။

မည်သည့်အစီအစဉ်မဆို မြန်မာပြည်သူများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ မျှော်မှန်းချက်များနှင့် တရားဝင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အလေးအနက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်ပါသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြင်ပမှ အတင်းအကျပ် သတ်မှတ်ပေး၍ မရပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ပြည်သူများအကြား၌ အမြစ်တွယ်လာရပါမည်။

သို့သော် ငြိမ်းချမ်းရေး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည့် အခြေအနေများကို ဖန်တီးပေးရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ နိုင်ငံတကာမိတ်ဆွေများသည် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် မြန်မာနိုင်ငံကို ပဋိပက္ခ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်ရပ်များမှတစ်ဆင့်သာ မမြင်စေလိုပါ။ မြန်မာပြည်သူများ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများ၏ ရက်ရောမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားသူများ၏ စိတ်ဓာတ်တို့ကိုလည်း မြင်တွေ့စေလိုပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်နီးချင်းများနှင့် နိုင်ငံတကာမိတ်ဖက်များအား မြန်မာပြည်သူများနှင့်အတူ ရပ်တည်ပေးကြရန် မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကွဲပြားမှုများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေရန် မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေး၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးနှင့် နိုင်ငံပြန်လည်ရှင်သန်ရေးဆီသို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှာဖွေနိုင်ရန် ကူညီပေးကြပါ။

၉။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါ — ငြိမ်းချမ်းရေးသည် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ဖြစ်နိုင်ပါသည်

ဂုဏ်သရေရှိ ခေါင်းဆောင်ကြီးများနှင့် ချစ်ခင်လေးစားအပ်သော မြန်မာပြည်သူများခင်ဗျား။

နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် ဤမိန့်ခွန်း၏ အဓိကသတင်းစကားကို ပြန်လည်တင်ပြလိုပါသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

လွယ်ကူသောလမ်းဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ အခြားလမ်းများသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ကြရပါမည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုံလူသားဆန်မှုသည် သဘောထားကွဲလွဲမှုများထက် ပိုမိုကြီးမားသောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ကြရပါမည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒဏ်ရာများအားလုံး ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုဒဏ်ရာများက ကျွန်ုပ်တို့၏သားသမီးများ၏ အနာဂတ်ကို ထာဝရသတ်မှတ်မထားစေရန် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ကြရပါမည်။

အပြန်အလှန်ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ယုံကြည်မှုသည် တစ်နေရာရာမှ စတင်တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ကြရပါမည်။

ထို့ပြင် အခက်အခဲအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည့် မနက်ဖြန်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ရမည် မဟုတ်ပါ။ လိုအပ်ချက် အလွန်အရေးကြီးနေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည့် ယနေ့တွင်ပင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရွေးချယ်ကြရပါမည်။

ကျွန်ုပ်၏ မေတ္တာရပ်ခံချက်ကို ထပ်မံတင်ပြလိုပါသည်။

သက်ဆိုင်သူအားလုံးကို တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးစားပွဲဝိုင်းသို့ ဆက်လက်ဖိတ်ခေါ်ပေးပါ။ တံခါးကို ဖွင့်ထားပေးပါ။ အားလုံးပါဝင်နိုင်သော၊ ယုံကြည်လက်ခံနိုင်သော၊ ငြိမ်းချမ်းသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာရန် ဇွဲလုံ့လဖြင့် ဆက်လက်ကြိုးပမ်းပေးပါ။

လူ့အသက်များကို ကာကွယ်ရေးနှင့် ပြည်သူများ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်း၏ လမ်းညွှန်ချက်အဖြစ် ထားရှိပေးပါ။

နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် သက်ဆိုင်သူအားလုံးကို ကျွန်ုပ် မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။

ရဲစွမ်းသတ္တိဖြင့် ဆွေးနွေးရေးစားပွဲသို့ လာရောက်ကြပါ။ မိမိတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အဆိုပြုချက်များကို ယူဆောင်လာကြပါ။ အခြားသူများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုလည်း နားထောင်ကြပါ။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအားလုံး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တရားဝင်သော အကျိုးစီးပွားများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့် အဖြေများကို ရှာဖွေကြပါ။

သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် အမြဲတမ်းအတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် မဖြစ်စေကြပါနှင့်။

လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ပဋိပက္ခတွင် ပါဝင်နေသူအားလုံးကို ကျွန်ုပ် မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။

ဖျက်ဆီးခြင်း၏ လက်နက်များကို အသုံးပြုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကြပါ။ အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို ကာကွယ်ကြပါ။ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများကို ပံ့ပိုးကြပါ။ ပဋိပက္ခလျှော့ချရေး၊ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးတို့အတွက် ယုံကြည်လက်ခံနိုင်သော အခွင့်အလမ်းတိုင်းကို အသုံးချကြပါ။

ဖျက်ဆီးခြင်း၏ ကိရိယာများ မဖြစ်ကြပါနှင့်။ ငြိမ်းချမ်းရေး၏ ကိရိယာများ ဖြစ်လာကြပါ။

ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် စိတ်စေတနာကောင်းရှိသူအားလုံးကို ကျွန်ုပ် မေတ္တာရပ်ခံလိုပါသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဆုတောင်းကြပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးအကြောင်း ပြောဆိုကြပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို သင်ကြားကြပါ။ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးကြပါ။

ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသူများနှင့်အတူ ရပ်တည်ကြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏နိုင်ငံကို ကွဲပြားစေသော ဒဏ်ရာများကို ကုစားပေးကြပါ။

မြန်မာပြည်သူများအားလုံးကိုလည်း ကျွန်ုပ် ပြောကြားလိုပါသည်။

မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလွှတ်ကြပါနှင့်။ မုန်းတီးမှုများက သင်တို့၏နှလုံးသားများကို လွှမ်းမိုးမသွားစေကြပါနှင့်။ အနာဂတ်သည် အတိတ်၏ ထပ်ခါတလဲလဲဖြစ်ပွားမှုသာ ဖြစ်ရမည်ဟု မယုံကြည်ကြပါနှင့်။

သနားကြင်နာမှုဖြင့် ပြုလုပ်သော လုပ်ရပ်တိုင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုတိုင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သော လူ့အသက်တိုင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးဆီသို့ ရိုးသားစွာ လှမ်းသော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အရေးကြီးပါသည်။

လမ်းသည် ရှည်လျားနိုင်ပါသည်။ အခက်အခဲများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို စမ်းသပ်ခံရမည့် အချိန်များလည်း ရှိလာနိုင်ပါသည်။

သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ မတူညီသော လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများအားလုံး လုံခြုံမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အပြန်အလှန်လေးစားမှုတို့ဖြင့် အတူတကွ နေထိုင်နိုင်မည့် အနာဂတ်အတွက် ဆက်လက်ကြိုးပမ်းကြရပါမည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် နေရပ်စွန့်ခွာခဲ့ရသော မိသားစုများ လုံခြုံစွာ နေအိမ်သို့ ပြန်လာနိုင်သည့်နေ့၊ ကလေးသူငယ်များ ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ ကျောင်းတက်နိုင်သည့်နေ့၊ လယ်သမားများ ငြိမ်းချမ်းစွာ သီးနှံရိတ်သိမ်းနိုင်သည့်နေ့၊ လူငယ်များ မိမိတို့၏အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်နိုင်သည့်နေ့နှင့် တစ်ချိန်က ဆန့်ကျင်ဘက်အနေအထားတွင် ရပ်တည်ခဲ့ကြသော ခေါင်းဆောင်များ အတူတကွ ထိုင်၍ ဤသို့ ပြောနိုင်သည့်နေ့ကို စိတ်ကူးကြည့်ကြပါစို့။

“ကျွန်ုပ်တို့သည် ပဋိပက္ခကို ဆက်လက်ရှည်ကြာစေခြင်းထက် ပြည်သူများ၏အနာဂတ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပါသည်။”

ထိုနေ့သည် မုန်းတီးမှုမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပါ။ ဖျက်ဆီးခြင်းမှတစ်ဆင့်လည်း ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပါ။

ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှု၊ တရားမျှတမှု၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးနှင့် ဘုံကောင်းကျိုးအတွက် မျှဝေတာဝန်ယူမှုတို့မှတစ်ဆင့်သာ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်ပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံ၏သမိုင်းတွင် အမှောင်မိုက်ဆုံးအချိန်၌ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါစေ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ခေါင်းဆောင်များသည် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေးတံခါးကို ဖွင့်ထားပေးခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါစေ။

သက်ဆိုင်သူများသည် ဖျက်ဆီးခြင်းထက် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါစေ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘာသာရေးအသိုင်းအဝိုင်းများသည် နားလည်မှုနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက် တံတားများ ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါစေ။

ထို့ပြင် မြန်မာပြည်သူများသည် ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြကြောင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါစေ။

ဂုဏ်သရေရှိ ခေါင်းဆောင်ကြီးများနှင့် ချစ်ခင်လေးစားအပ်သော ညီအစ်ကိုမောင်နှမများခင်ဗျား။

ငြိမ်းချမ်းရေးသည် နောင်လာမည့် မျိုးဆက်တစ်ခုအတွက်သာ ထားရှိရမည့် အိပ်မက်မဟုတ်ပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်ဖြစ်ပါသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးသည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက အခြားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို အနိုင်ယူခြင်း မဟုတ်ပါ။ မုန်းတီးမှုနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းတို့အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုံလူသားဆန်မှုက အောင်ပွဲခံခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးသည် မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပါ။ စတင်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသောအခါ၊ နားထောင်ရန် နှိမ့်ချမှုရှိသောအခါနှင့် ဆက်လက်ကြိုးပမ်းရန် ဇွဲလုံ့လရှိသောအခါ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ဖြစ်နိုင်လာပါသည်။

ဘုရားသခင်သည် မြန်မာနိုင်ငံကို ကောင်းချီးပေးတော်မူပါစေ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေါင်းဆောင်များအား ဉာဏ်ပညာနှင့် လမ်းညွှန်တော်မူပါစေ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသားများကို ကရုဏာမေတ္တာဖြင့် နူးညံ့စေတော်မူပါစေ။

ပိတ်နေသည်ဟု ထင်ရသော တံခါးများကို တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုက ဖွင့်လှစ်ပေးနိုင်ပါစေ။

တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာတို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြပါစေ။

မြန်မာနိုင်ငံ၏ လူမျိုးပေါင်းစုံ ပြည်သူပြည်သားအားလုံး လွတ်လပ်မှု၊ လုံခြုံမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးတို့ဖြင့် အတူတကွ နေထိုင်နိုင်မည့်နေ့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာပါစေ။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ကျေးဇူးတင်ပါသည်။